Op het moment dat ik zeg dat ik alweer wat minder hoest stik ik alweer bijna in een nieuwe hoestbui: zo snel kan het gaan. Toch heb ik alle redenen om positief te zijn: het gaat de goede kant op met mij.
De nieuwe medicijnen geven me een iets ander hoestgevoel, laat ik het zo omschrijven:het doet nog veel pijn als ik hoest, maar ik heb niet meer het idee dat mijn middenrif lijkt te bezwijken onder het gehoest en dat is toch weer een klein pluspunt.
Ik leer wel steeds meer omgaan met mijn ziek zijn. Zo praat ik heel zacht, dat scheelt veel in het hoesten. En ook het opstaan en lopen moet ik heel rustig aan doen, het is net of alles dan ineens tegenwerkt. Maar ik wil wel door, buiten ligt sneeuw, buiten ligt mijn conditie op apengapen, buiten is het fantastisch weer. Ik mis mijn werk ook , al zie ik dat ik echt nog niet in staat ben om te werken. Dat komt wel, echt.
Nu eerst ga ik er alles aan doen om de koorts definitief de das om te doen en het hoesten verder terug te dringen. Als ik die meters eenmaal heb gemaakt dan volgt de rest, zeker weten!
Geef een reactie