Ik heb niet zo heel veel met Christelijke feestdagen, meestal gaat het alleen maar om de buitenkant en erger ik me alleen maar aan de inhoud van die dagen. Pasen vormt hierop dan ook geen uitzondering. Toch is er rondom Pasen ook wel iets positiefs te vertellen.
Pasen was voor mij gewoon een van de vele feestdagen die in het teken stonden van de kerk. Nachtmis, hoogmis, gewone mis, zelfs het ‘ lof ‘ (een soort mis in de middag) bleef me niet bespaard. Maar Pasen had toch ook iets speciaals, voorafgaand aan het feest zelf: de paaswake. Dat vond ik dan weer een heel bijzonder evenement en dat maakte ook indruk op mij. Wat was dat eigenlijk?
De Paaswake begon voor mij als kind in het holst van de nacht, dus ik denk zo rond tien uur ’s avonds. Het begon ermee dat het heel druk was in de kerk en tesamen met dat het heel laat voor mij was maakte het toch wel spannend.
Ineens……..ging in de kerk het licht uit.
Achterin de kerk klonk wat onhandig gerommel en geritsel en plotseling was er een kaars aangestoken. Een enkele kaars, die noemden ze de Paaskaars
Mij werd altijd verteld dat deze eerste kaars met een vuursteen werd aangestoken, maar later hoorde ik dat de pastoor gewoon een aansteker bij zich had en dat hij daarmee die eerste kaars aanstak.
Daarna werd het pas mooi. De eerste kaars werd tegen een volgende kaars gehouden, die dan ook weer brandde en zo gingen een voor een van achterin de kerk tot voorin de kerk alle kaarsen aan. Het werd langzaamaan licht, om me heen en in het hele gebouw. Zo doe je dat, zo breng je ergens licht: door allemaal een beetje licht door te geven.
De symboliek van het licht dat zo werd binnen gebracht raakte me toen en doet dat nu nog steeds. Licht hebben we hard nodig in deze donkere tijd.
En voor dat licht heb je echt geen kerk nodig.
Geef een reactie