Het is kermis in het dorp: van een afstandje al hoor ik het gegil van kinderen in een attractie met vrije val. Hoe dichter ik bij het evenement kom hoe meer me echter een gevoel van weemoed bekruipt. Leefde ik hier vroeger zo naar toe?
Als kind was ik dól op kermis: aan het begin van de vakantie ( laatste volle week van juli) was het altijd kermis in ons stadje.
Het feest begon voor mij al met het opbouwen van alle attracties want ik was natuurlijk benieuwd wat er dat jaar weer zou staan.
Ik vond het ook altijd spannend om te zoeken naar muntjes die de mensen waren verloren. Ik weet nog dat ik ooit een bankbiljet van 25 gulden vond. 25 Gulden!!
Ik had wel pech, want eerst moest ik het van mijn ouders aangeven bij de politie en toen er helemaal niemand om kwam moest ik alsnog 15 van die 25 gulden aan een goed doel afstaan.
Het hoogtepunt van de kermisweek was voor mij de laatste avond. Het was de drukste avond van de week en er heerste een soort feeststemming. Iedereen was uitgelaten, gaf meer geld uit en terwijl de vrachtwagens van de exploitanten al klaar stonden om alle pret weer in te pakken werden de ritjes met de botsautootjes steeds korter.
Later ging ik toch ook wel de triestheid van zo’n kermis inzien. Het geheel straalt een bepaalde droefheid uit.
Je zult toch maar je hele leven in een kraam staan met een bak met water gevuld met vissen met een oogje eraan. Of je bent de uitbater van een grijperspel waarvan iedereen weet dat die goudkleurige nephorloges altijd uit het grijpertje vallen, nѐt voor de finish.
De kermis oogt als evenement allemaal nog wel vrolijk: de draaimolen, de poliep en de cakewalk, omlijst met erg stereotiepe airbrush afbeeldingen. Het is meer een leuke herinnering aan hoe het vroeger was.
Het enige wat me nu nog een beetje kan bekoren is de geur van verse oliebollen uit de ‘ oud-Hollandse gebakkraam.’
Geef een reactie