Sommige plaatsen of gebouwen vind ik mooi omdat ze het gewoon zíjn, maar andere plekken zijn het omdat ze iets bij mij oproepen. Het Klooster Wittem is zo’n plek voor mij. Het raakt me.
Het heeft iets met uitstraling en herinnering te maken. Wanneer ik naar binnen ga zie ik al een bord waarbij ik me helemaal welkom voel. Ik mag gewoon een hekel aan de kerk hebben, gewoon ik, toch ben ik welkom. Dat voelt zeker fijn.
Binnen in het gebouw is een kapel waar ik het fijn vind om een kaarsje op te steken voor mijn overleden ouders. Dit hele gebouw doet me met name aan mijn vader denken, die had ook iets met de club broeders ( en zusters?) die daar in Wittem zit. Die verdraagzaamheid en dat breder georiënteerd zijn dan op de kerk alleen: dat vind ik mooi.
De boekwinkel, tevens wereldwinkel maakt me altijd blij, ik kan haast niet kiezen, zoveel mooie en interessante boeken hebben ze. Vandaag heb ik het boek ‘Oud worden voor beginners’ gekocht, zeker interessant voor mij als leek.
Maar het meest bijzondere aan het gebouw vind ik misschien wel dat ik de hele tijd het idee heb dat mijn vader hier óók is. Ik vóel haast dat hij achter me staat en blij is dat ik hier ben, ook al ben ik een overtuigde niet-katholiek. Het maakt dat ik hier graag kom, telkens wanneer ik in Limburg ben weet ik wel even naar Wittem te gaan.
Rondom het klooster is het ook weer bijzonder, naast een speciale kapel waar honderden noveen-kaarsen branden is een mooie tuin, met daarin een mooi beeld. De betekenis ontgaat me een beetje, maar toch is het een mooi beeld.
Vlak voor de uitgang liggen er nog een aantal steentjes. Tijdens Corona zag je ze heel veel, ze vrolijkten me op is een tijd die niet bepaald fijn is geweest. “Be kind, be strong, be good…” Ik heb weer iets om over na te denken……
Geef een reactie