Sebs web

4 Dagen rust en tóch in actie: mijn schrijfretraite is bijna afgelopen. “Schrijven, schrijven, schrijven, blijven bewegen met die pen” staat er voorop mijn schrift van de schrijfbeoefening. Dat doe ik hier tijdens de retraite in Huissen dan ook veel. Schrijven èn lezen, dat hoort er ook ècht bij, heb ik ontdekt.Soms vind ik het moeilijk om alles te snappen, maar mijn concentratie is dan mijn grote vriend, dat helpt. Wanneer ik plan dat ik ga schrijven, dan dóe ik dat ook, dankzij mijn gruwelijke plichtsbesef. dan heeft die roteigenschap tenminste nog een voordeel.4 Dagen met veel verwondering, ik zie veel meer om me heen, neem dingen waar die ik anders niet zie. De kleur van de bladeren, de geur van de dieren, het geritsel van de vogels. Ik neem dingen waar die ik soms nog niet kende.De deelnemers van deze week zijn ook bijzonder voor mij, vaak mensen die al gepokt en gemazeld in het schrijven zijn. Veel van hen zijn al bezig met hun manuscript, iets wat ik nooit zal kunnen, denk ik. Dat hoeft ook niet.Deze dagen stimuleren mij enorm, het schrijven voelt heerlijk en lucht mijn geest. Mijn pen sluit ik aan op mijn hersenen en in één stroom komen alle gedachten, kronkels en gevoelens naar buiten om via mijn pen op het papier zichtbaar te worden. Schrijven is ook het onzichtbare zichtbaar maken heb ik deze week geleerd.Ja, ik schrijf met een pen, wanneer ik met mijn laptop zou schrijven gaan de gedachten via een andere weg door mijn hersenen en verliezen ze onderweg een groot deel van hun lading. Met schrijven blijf ik dichter bij de oorsprong. Dat overtypen daarna is slechts de uitvoering voor mij.Nu nog even terug naar de retraite. Terug in de warmte die af en toe ook heel confronterend voor me is. Ik trek aan en ik stoot weer af, maar daarover een andere keer.Ik kan zo’n schrijfretraite iedereen aanraden!