Het tolt hier van de herinneringen, vanaf de eerste voetstappen die ik hier in Breda zet is het één en al herinnering.
Een smal straatje brengt me naar de achterkant van één van de adressen waar ik heb gewoond. Staat mijn naam nog op die muur? Ooit vierde ik hier mijn verjaardag, die om middernacht werd afgesloten met vuurwerk, net als bij de koningin. Geweldig, alleen de buren vonden het niet zo leuk….
Door de Boschstraat waar ik voor het eerst binnen de vluchtelingensector werkte: gangen dweilen en vieze wc’s poetsen. Maar het was een begín……
Aan de Markendaalseweg had je vroeger jongerencentrum PARA, ik kan me daar nog levendig een concert van een punkband herinneren. Vanaf het podium werd er door de band gegooid met bebloede stukken rauw vlees. Dat was voor mij toch wel de limit, ik loop niet snel weg bij een concert, maar toen toch wel….
Mijn eerste kamerpand in de Tulpenstraat bestaat ook nog, de kamer en het hele gebouw leek van buitenaf in 45 jaar nauwelijks anders geworden. Een kamer van 4.20 bij 2.95, voor 195 gulden per maand. Kom daar nu nog maar eens om.
Die tank van de Poolse bevrijders staat er ook nog steeds, hoeveel verf en stiften ik dááraan heb besteed is niet te bevatten. En nog steeds snap ik het niet: je zet toch geen tánk in de straat neer?!
Op naar de Kazerne alwaar ik in 1994 mijn kortste sollicitatiegesprek ooit heb gehad. En…..aangenomen als voorlichter ( bij het COA toen nog POA geheten) ik had nog niet eens mijn jas uit, zo hard hadden ze personeel nodig….. ook toen al.
Het tolt nog even door in mijn hoofd, achter iedere plek zit wel een verhaal, ik ga zeker nog een paar keer terug naar Breda. Maar er is meer. Utrecht bijvoorbeeld.
Geef een reactie