Zo langzaamaan kruipt er ook een dilemma binnen bij dit dagboek: het moet geen zeurboek worden. Het gaat over wat ik meemaak en hoe ik dit beleef maar niet over wat ik allemaal heb, daar zit niemand op te wachten.
Corona is voor mij ook wel langdradig aan het worden, de koorts begint structureel wel minder te worden, maar ik hoest me kwijt. Daar heb ik nu wel wat voor, maar dat mag ik maar twee keer per dag innemen. Het is altijd iets. Toch mag ik helemaal niet mopperen: veel mensen met Corona hebben het veel slechter dan ik.
Er zijn ook mooie dingen en daarvan kan ik toch wel weer van genieten: gisteren kregen we zelfs een pannetje soep voor de deur van een vriendin, zo lief! En iedereen die appt en vraagt hoe het is met ons…… coronatijd brengt ook veel liefde bij mensen boven!
Geef een reactie