Terwijl half Nederland geniet van wintersport in eigen land denk ik heel voorzichtig de weg naar boven te hebben gevonden. Het ergste ligt hopelijk achter me.
Het gaat allemaal super langzaam, maar er lijkt een klein beetje beweging in te komen. Het is nog steeds een kwestie van heel veel slapen, weinig eten, maar als ik probeer mijn mond te houden dan kan ik ook het hoesten wat beperken. De koorts daar heb ik dan wel geen grip op, maar ook die zal zich ooit gewonnen moeten geven.
Ik kreeg een goede tip om te testen hoe het met mijn longen is: af en toe even de trap naar boven nemen en weer terug. Als ik het benauwd krijg of helemaal buiten adem raak dan moet ik opletten met mijn longen. Het ging prima, dat is al een mooie start. Ik zal maar niet verklappen dat ik vorige week zondag nog 15km gerend heb, want dat gelooft natuurlijk niemand, alleen mijn loopmaatje die weet wel beter.
Tegen de tijd dat ik weer buitenloop is de sneeuw allang gesmolten…..
Geef een reactie