Dit is de dag dat ik eigenlijk uit isolatie moest komen, maar ik stel het nog even uit, want ik schijn nog besmettelijk te zijn, en ik ben echt nog niet zover. Langzaamaan probeer ik echt wel uit het dal te kruipen.
Gisteren gaf de GGD ( die me in het kader van het onderzoek nog een keer belden) aan dat mijn ziekteverloop heel gewoon was. Ik moet.me niet teveel zorgen maken: ook dat vervelende hoesten hoort erbij.
Tevoren denk je wel eens na over ziek zijn, dan hoop ik altijd op energie om lekker boeken te lezen, tijdschriften eindelijk eens te kunnen doorbladeren en al die series kijken waar iedereen zo over roept. Maar het lukt niet, nauwelijks gelezen, geen serie gezien, alleen met moeite 1 aflevering van mijn favoriete serie Flikken Maastricht tot mij genomen. Hoe doen die anderen dat?
Als ik opsta begint die dag eerst met een hoestbui die alle restanten energie voor mij opslurpt. Hierna rest alleen nog maar drie tandjes langzamer vervolgen, deemoedig verder bikkelen. Het is niet uit te leggen, maar wel eerlijk waar, ik ben gewoon heel moe.
Toch gaat het heel langzaamaan wat beter: een groot deel van de dag ben ik al op, niet van harte, maar ieder begin is moeilijk. Morgen hoop ik eindelijk van de koorts af te komen, weer een stapje verder, dan nog de hoest, de moeheid en ik voel me ook echt op de weg terug.
Geef een reactie