Hoe begin je een dagboek zonder duidelijk eindpunt? Gewoon maar bij het begin beginnen, zo moeilijk is dat toch niet.
De start is niet bijzonder: ik heb het een nachtje koud, maar niet zomaar koud: ik kan dekbedden stapelen zoveel als ik wil maar ik word niet warm ervan. Het maakt me ook moe, slecht geslapen, dan krijg je dat.
Toch maar gewoon de zondagmorgentraining doen, want een beetje moe, daar blijf je niet voor thuis en ‘hardlopen’ of misschien kan ik beter zeggen joggen, is het leukste wat er is. Toch is er alweer die speldeprik: ik kan niet lopen zoals ik zou willen en mijn hardloopmaatje loopt me aan alle kanten voorbij, dat is niet fijn…
Gewoon lekker even wat bijslapen dan is het vast weer over denk ik, maar als ik dat doe slaap ik ruim twee uur aan een stuk door, in mijn achterhoofd komt het idee op: toch maar weer testen? Het zou alweer de derde keer zijn en ongetwijfeld met een negatieve uitslag.
Maar ik doe het ook voor mijn werk en de collega’s. Thuiswerken is bij mijn werk helaas geen realistische optie en ik wil niet dat ik of anderen risico lopen. Dus: morgen naar de teststraat, op naar het lange wattenstaafje zal ik maar zeggen.
Laat een antwoord achter aan Coronadagboek dag 1 – Sebs Webkronkels Reactie annuleren