Vakantie is voor mij een moment waarop ik even alles los laat, ook mijn gedachten. Even niks, even alles op afstand. De draaimolen van feiten en meningen mag voor mij even stilstaan, tijd om alles scherp en in perspectief te zien, heel relativerend.
Door het jaar heen is alles om me heen druk en beladen, alles wat je zegt wordt beoordeeld en ik heb het idee dat ik heel voorzichtig en behoedzaam rond moet sluipen, anders gaat het mis en krijg ik ruzie. Er is al snel een oordeel over alles en misschien heb ik dat zelf ook wel te snel.
In de afgelopen anderhalf jaar lijken de tegenstellingen ook steeds meer zwartwit te worden. Daarvoor was je het wel eens (of nogal eens) oneens met iemand en dan discussieerde of bekvechtte je daarover en daarmee was het afgelopen en klaar. Intussen gaat dit heel anders: met een andere mening word je al heel snel ingedeeld in een kamp. Je bent voor of je bent tegen, en van dat stempel kom je voorlopig niet meer af.
Neem nu de Corona-discussie. (en ik weet: nu haakt een deel van de lezers van dit stukje af, maar blijf nog even, het duurt niet lang)
Bij het onderwerp Corona zijn de tegenstellingen echt extreem. Een mening wordt al snel ernstig veroordeeld, je durft haast niks meer te zeggen. Iedereen vindt er iets van en iedereen vindt ook dat hij of zij erover kan oordelen. Binnen werksituaties, familie en vriendenkringen: overal zie je de tegenstellingen opdoemen. Het levert veel onnodige ellende op.
Waar je vroeger toch flink lang voor moest studeren om medicus of viroloog te worden: op dit moment lijkt iedereen overal verstand van te hebben en dit ook te moeten etaleren. Je hoeft maar een tv-persoon te zijn of een keer een plaatje gemaakt te hebben en je mag in de talkshows op tv meepraten over het onderwerp. Dan heb ik het nog niet eens over de neiging om serieuze onderwerpen voor te leggen aan de mensen op straat.
Ik schrik er ook van hoe er door veel mensen met informatie wordt omgegaan. Een bron wordt vaak niet eens meer bekeken of het ook een betrouwbare bron is: iedereen wordt serieus genomen. en sorry, ik neem een illusie weg: niet alles en iedereen moet volgens mij serieus genomen worden.
Wanneer ik lees dat ik magnetisch word wanneer ik ben gevaccineerd, dat er nano-bots in mijn bloed gespoten worden bij een vaccinatie of dat alles rond de bestrijding van de pandemie in het kader gebeurt van het gedwongen overschakelen naar een nieuwe wereldorde (the great reset) dan haak ik ook af.
Ik zou moeten lachen om de types die dit soort dingen beweren, ware het niet dat het doodeng is. Deze mensen geloven namelijk alles, alles is ze kennelijk wijs te maken en dat vind ik een akelige gedachte want op die manier kan een rare maatschappij ontstaan.
Ik heb corona gehad, ben blij dat ik hierna ook ben gevaccineerd en gun iedereen een gezond en verstandig leven. Ik praat en discussieer graag met iedereen, ook wanneer ze het niet met mij eens zijn, maar laat me alstublieft wel in mijn waarde, ik heb mijn mening en ik respecteer de jouwe.
Wetenschap wil ik overlaten aan de wetenschappers, ziektes bestrijden laat ik over aan mensen die ervoor doorgeleerd hebben.
Complottheorieën? Schrijf er maar een mooi fictie-boek over, kan heel spannend zijn, maar meestal is het niet erg geloofwaardig.
Het zijn leuke boeken voor als de draaimolen even stil staat.
Geef een reactie