Een mooie fik is nooit weg denk ik vaak wanneer ik ’s nachts in de verte de sirenes van een brandweerauto hoor.
Als kind woonde ik in een dorp waar de sirene ging om iedereen van de brandweer op te roepen naar de kazerne te komen. Als je kon ging je dan met de fiets achter de brandweer aan, of, als je de brand al zag: voor de brandweer uit. De mensen van de brandweer waren meestal niet als eersten bij de brand.
Het bleef me altijd wel trekken, zo’n brand. Ik was daarin niet alleen. Ik herinner me ook nog een nachtelijke brand in Breda, waarbij een gebouw naast de sociale dienst in de fik stond. Werkelijk de halve kroeg stond buiten te kijken en niet vaak heb ik zoveel mensen gezien die wel wilden helpen blussen. Want stel je voor…….
Ik heb trouwens ook geleerd dat een pyromaan altijd naar zijn eigen fik komt kijken. Waarschijnlijk heb ik in al die jaren zonder het te weten veel pyromanen ontmoet.
Misschien het meest bizar was ooit dat er brandje in ons eigen huis was. Je kunt niet achter de brandweer aan, je hoeft geen fiets te pakken……wat moet je? Totale verwarring!
Geef mij maar een mooie fik, maar liefst niet te dichtbij……
Geef een reactie