Het laatste stukje van mijn leven, dat is wat mijn pensioenperiode eigenlijk is, zo heb ik het altijd begrepen tenminste.
Maar dat klinkt zo negatief, dus wat gaan we dóen, het is nog een heel eind, gelukkig.
Vanaf de eerste dag dat ik niet meer op het rooster sta en ook niet meer op vakantie ben kriebelt er iets in me, onrust. Ik móet nu iets doen, o nee, ik moet nu níks, ik weet het even niet.
Mijn cursus ‘pensioen in zicht’ en het boek daarover helpen me nu niet meer, behalve dat ik heb geleerd dat ik uit mijn ‘agenda-modus’ moet kruipen.
Een dag is óók geslaagd wanneer ie níet volgeboekt zat en alle doelen zijn behaald.
Die doelen moet ik gewoon lekker even achter me laten, dat hoeft nu niet meer. Zucht.
Het is toch even wennen, vandaar dat ik er maar over ga schrijven, dat helpt soms.
Ik heb de neiging om van alles te gaan plannen, dit wordt ook ingegeven door het gevoel dat ik minder mensen zie nu ik niet meer werk en tijdelijk buiten het dorp woon. Ik zou er bijna voor gaan werken.
Ik hoor soms om me heen dat je die gepensioneerden toch meestal wel uit het oog verliest. Dat wil ik niet, ik wil niet uit het oog worden verloren, ik moet er iets aan doen.
Vrijwilligerswerk doen is leuk, maar ik wil me ook niet teveel verplichtingen op mijn hals halen, straks voel ik me weer beklemd en dat wil ik zéker niet.
Cursus geven is leuk, maar hoe doe ik dit zonder me verplicht te voelen en me er helemaal in te storten? Afremmen dan maar en de verwachtingen niet te hoog maken denk ik. Ik wil zo veel……
Iedere dag ga ik een uur bewegen heb ik me voorgenomen, heel mooi en gezond, maar ook een slinkse manier om de dag te programmeren. Maar hoe moet het anders?
Creatief blijven, blijven leren, genoeg sporten, het zijn allemaal dingen die ik me voorneem, “doe toch eens rustig aan” zeg ik tegen mezelf.
Al die boeken, al die muziek, al die films al die dwang…..je gaat morgen niet dood he?
Loslaten….. is dat het misschien?
Laat een antwoord achter aan Ximaar Reactie annuleren