Laatst was ik in een grote kledingzaak ( of zeg ik liever klerewinkel?) om er wat nieuwe spullen aan te schaffen, het was weer eens lang geleden dus het moest maar weer.
Ik heb een redelijk uitgebreide handleiding voor winkelpersoneel wanneer ik me in hun winkel begeef. Laat me lekker kijken en rondlopen, vraag niet wat ik zoek ( vaak weet ik dat namelijk ook niet) raak me liever niet aan en maak vooral geen opmerkingen als ” dat staat u mooi” of ( nog erger) “dat kunt u goed hebben.” Laat mij niet teveel dingen passen, want na drie kledingstukken wil ik alleen nog maar WEG. Nee, laat me gewoon met rust en als ik iets heb gekocht kom ik het netjes afrekenen.
In de betreffende winkel was ik rustig een blouse aan het passen (Neem ik nu een M of een L, zodat ik er toch niet zo dik in lijk, afijn echt een twijfelmoment. De heer die op dat moment kordaat op me af kwam gelopen begon eigenlijk meteen aan me te zitten. Met de woorden “eens kijken of dit mág” wist hij me resoluut en effectief de mond te snoeren. Er is er maar één die bepaalt of iets mag en dat ben ik zelf toch?
Niet gehinderd door mijn stille verbijstering ging hij gewoon verder. Hij trok eens aan mijn broekband en bekeek het ensemble van blouse en broek eens goed. Het was hem kennelijk nog niet voldoende want even later komt hij met een bloemetjesblouse aanzetten die ik nooit uit het rek zou pakken.
“Hm….die blouse met die pasvorm kan goed met uw voorraadschuur” meldde hij, waarmee hij mij definitief de knock-out aan mij uitdeelde.
Volledig uit het veld geslagen maar met een nieuwe ervaring en een mooie bloemetjesblouse rijker verliet ik de winkel. Voorraadschuur……..het zal je maar gezegd worden. Maar wel weer een heel bijzonder woord.
Geef een reactie