Op vakantie komt er ook wel eens een comfortzone voorbij. Ik kan er niet omheen, er is geen weg terug. In dit geval moest ik er létterlijk overheenstappen.
In Ladakh, het land van de hoge passen, stikt het van de bergstroompjes en bergstromen. Soms lieflijk, maar vaak kolkend en gevuld met ijskoud water.
Bij eerdere bezoeken aan dit mooie gebied stapte ik wat gemakkelijker over zo’n stroom, soms geholpen door een gids, een andere keer op de rug van een paard. Maar altijd ging het goed.
Dit keer lijkt bij mij de leeftijd zijn tol te eisen: de stenen in het ijskoude water lijken gladder de ooit, het water stroomt harder, kortom: ik durf eigenlijk niet. Ik visualiseer dat ik met mijn hoofd hard tegen de stenen klap, dus dat maakt het er ook niet makkelijker op.
Even later sta ik betraand aan de overkant. Het is me gelukt! Ik ben dwars door mijn comfortzone gegaan, in stilte, ik ben namelijk niet zo van dat gegil.
En terug? Gewoon broek uit, schoenen uit en gáán! Weer een mooie ervaring rijker.
Geef een reactie