De veranderingen gaan niet zo snel, vandaar dat het dagboek soms in hinkstapsprong door de tijd raast. Vandaag toch weer een meevaller en een tegenvaller op 1 dag: moet kunnen, we gaan gewoon door.
Vannacht werd ik wakker omdat voelde dat er iets gebeurde in mijn longen. Het voelde ineens anders. De afgelopen weken ging het ’s nachts mis bij iedere beweging: dan begon alles te krampen en schoot ik in een hoestbui waar geen einde aan kwam en die ook veel pijn deed. Maar nu….ik draaide me om en er gebeurde …..niets?
Positief om de dag mee te beginnen, opnieuw een stap in de goede richting. Genoeg redenen om ook de GGD maar weer eens te bellen om te vragen wanneer ik weer alles mag………
Eh….dat viel dus tegen. Want: hoest u nog wel af en toe? Dat viel niet te ontkennen, alleen wel veel minder en veel minder diep. Maar u hoest dus nog wel….. Al snel werd de conclusie getrokken dat ik nog steeds mogelijk besmettelijk kan zijn en nog niet uit isolatie mag, helaas. Dat viel me dan weer rauw op het dak.
Het is dus weer even voorbij met dat kleine stukje wandelen wat ik alvast deed om niet al mijn fitheid kwijt te raken ( gisteren een uur gewandeld) Ik ga me er gewoon maar netjes aan houden: “rustig aan dan breekt het lijntje niet” , zou mijn vader gezegd hebben….
Geef een reactie