Het is lekker makkelijk om mijn leven in fasen in te delen. Maar is het niet een beetje te zakelijk? Baby-peuter-kleuter-fase, studiefase, arbeidsfase, prepensioen…..?
Op 19 mei 2026 gaat de volgende fase in: 67 en dus AOW. Dat is wel even slikken:
AOW’ er.
Word je 67 ( nee, die grap van ‘six-seven’ maak ik niet) dan ben je ineens een AOW’ er. Dat vind ik toch wel oud klinken: dan denk ik aan bingo, kaarten en meer van die dingen waar ik bepaald niet blij van word. Maar klopt dat beeld wel, is het niet heel erg verwrongen en uit de tijd?
Het is wel een vreemd verschijnsel: toen ik jong was wilde ik graag ouder zijn, want dan werd ik tenminste serieus genomen. Zeer frustrerend.
Als volwassene probeer je weer jong te blijven, het is toch eigenlijk nooit goed.
Eigenlijk is dit alles een voortdurende ontkenning van je leeftijd.
Maar: ik ga het gewoon anders doen: ik accepteer het gewoon. Ik hoef niet te doen alsof ik jonger ben, ik doe gewoon wat goed voelt en waar ik blij van word, heel simpel.
Er valt een last van me af.
Lekker vrijwilligerswerk doen, lekker sporten, lekker vakantievieren, genieten van en met iedereen om me heen………….
Mijn AOW-tijd wordt een geniet-tijd!
Geef een reactie