Terwijl in mijn hoofd het plaatje ‘Telkens weer’ wordt opgezet, komt in me gedachten op dat er toch heel veel dingen telkens weer terugkomen bij mij. De weg kwijtraken bijvoorbeeld. Tot vervelens toe…
“Hier zijn we toch al eens geweest?” krijg ik vaak te horen, wanneer ik weer eens als een kind zo blij ben in een voor mij nieuwe omgeving.
Is het mijn ontbreken aan richtingsgevoel of is het mijn goudvissengeheugen? Ik weet het echt niet.
Vast staat wel dat ik het niet van mijn vader heb geërfd. Die liep zonder een woord Russisch te kunnen spreken, in Moskou gewoon het hotel uit om een paar uurtjes later relax weer terug te keren. Dat zou mij zeker niet lukken, ik heb in mijn eigen dorp al navigatie nodig.
Wel vreemd dat ik vroeger bij de welpen zo van droppings hield en er ook goed in was. Misschien was dat een kwestie van akelig goed opletten wat ik om me heen zag, maar ik vond de weg altijd terug. Nu heb ik die concentratie nog steeds nodig: in welk parkeervak sta ik ( graag nummers, letters of desnoods dierenplaatjes) en vaak maak ik een foto van de locatie, maar ik heb die houvast echt wel nodig.
Op de lagere school zeiden ze het al in de test: ruimtelijke oriëntatie kon nog wel eens een probleem voor hem worden. Daar hadden ze wel een punt, alleen hadden ze er toen nog geen naam voor, nu is die naam er wel: atopia. Ik kan me gewoon niet oriënteren, zelfs niet in een voor mij bekende omgeving. Ik denk dan: bij die groene container moet ik rechtsaf, maar haalt iemand die container weg dan is mijn route ook weg…..
Hoe doen anderen dat? Hebben ze een kompas ingeslikt of oriënteren ze zich op de zon die toch niet altijd schijnt?
Telkens weer komt het terug, het gebrek aan richtingsgevoel. Zonder navigatie of knooppuntenbordjes was ik reddeloos verloren. Telkens weer…..
Enne…….delen van dit bericht is altijd fijn ( hieronder)
Geef een reactie