Gevoel voor richting is mij echt vreemd. Waar bij anderen een Tomtom lijkt te zijn ingebouwd is ie bij mij helaas afwezig.
Het is ook niet voor te stellen voor iemand die wel zo’n richtingsgevoel heeft. “Je bent er toch al een keer geweest? “hoor ik dan vaak.
Zet me in een doolhof en ik zal er niet snel uit geraken, al is het een kindermaisdoolhof. Alhoewel: telkens linksaf blijven slaan schijnt de beste oplossing te zijn.
Helaas kan ik er niks aan veranderen dat het mij ontbreekt aan een innerlijk kompas: ik heb er absoluut geen vat op. Google maps is tegenwoordig voor mij een voorwaarde om niet te verdwalen in het leven, vroeger was het Duizendstratenboek mijn grootste vriend.
Ik snap ook werkelijk niet waarom ik dit heb: het is ook niet erfelijk. Mijn vader liep zonder enige kennis van de taal of het gebied gewoon in zijn eentje rond in Moskou, ik raak de weg al kwijt in mijn eigen dorp. Mijn vader zei altijd dat hij zich orienteerde op de zon en zijn ‘Herkenbareboom’ . (herkenbare boom)
Het enige wat me helpt: niet in paniek raken en rustig doorademen. De anderen moeten maar even geduld met me hebben.
Laat een antwoord achter aan Emi Reactie annuleren